Het begon weer te kriebelen. De hengels stonden klaar, het water riep. Dus, nogmaals vissen. Deze keer zonder onze trouwe Bracco Italiano. Geen vroege ochtendsessie, maar een namiddagsessie. En eerlijk? Het was aangenaam zonder hond. Maar het maakte eigenlijk geen verschil. Normaal loopt hij langs de oever, neus in de wind, altijd alert. Nu was het gewoon wat stiller. Meer focus. Meer rust. Maar het gevoel aan de waterkant bleef hetzelfde. Koud, wind en een klein vuurtje Het

Er gaat weinig boven een vissessie in de natuur. De rust, het water, het wachten op die ene aanbeet. En als je dan ook nog je hond meeneemt, wordt het helemaal een avontuur. Toch merkte ik deze week dat het nog net iets te vroeg in het seizoen is. Weinig beweging op het water Met de bivvy opgezet aan de waterkant zaten we er klaar voor. Alles klopte: stek uitgezocht, lijnen strak, koffie binnen handbereik. Maar het water bleef opvallend stil. Geen springende vissen, nauwelijk

De eerste keer vissen . Alleenstaande mama en mijn  13-jarige zoon en de Bracco Italiano. De ochtend begon al vóór we vertrokken. Tassen die drie keer werden nagekeken, hengels die nét anders lagen dan de keer ervoor, en een hond die al begreep dat dit geen gewone autorit zou worden. Zijn staart ging al voordat de sleutel in het contact zat. Dit rook naar avontuur!! Alles tegelijk dat door mijn hoofd ging. Hengels? Check. Aas? Check. Tentstokken? Euh… ja, toch wel. En dan was

Verhalen delen en genieten aan de waterkant – moeder en zoon.