Sommige visdagen draaien om grote vangsten… en andere gewoon om het samen zijn. Dit was er duidelijk eentje uit die tweede categorie. En eerlijk? Dat zijn de beste. Zoals altijd begon het met het laden van de auto. Materiaal, aas, stoelen, bivvy… en natuurlijk Lompie, die al vanaf het eerste moment doorhad dat er iets te gebeuren stond. Staart in overdrive, geen seconde stil te krijgen. Richting Aalter dus, met goeie moed en nog betere sfeer. Bij aankomst zat het weer meteen

Vanmiddag stond volledig in het teken van onze passie nl boilies maken. Samen met mijn zoon Gianni gingen we opnieuw aan de slag in onze kleine “werkplaats”, waar alles draait rond precisie, geduld en vooral liefde voor het karpervissen. En natuurlijk was Lompie er ook bij , onze trouwe viervoeter en officiële smaaktester. Hij proeft de boilies als eerste en keurt ze zonder twijfel goed. We begonnen zoals altijd met een goede voorbereiding. Alle ingrediënten lagen netjes klaa

Woensdagochtend vertrokken we richting Aalter....Ik, Gianni en de hond. Klaar voor nog eens een ontspannende visdag. Geen overdaad aan materiaal, gewoon een kleine brolly en het nodige. Haken maat 4 , wat boilies , liquid , voerboot ... Simpel, zoals het hoort. Deze keer hadden we ook nieuw materiaal mee. Nieuwe vislijnen van het merk Sonik. Toppertjes. Altijd fijn om met nieuw gerief aan het water te zitten. Dat geeft toch net dat tikkeltje spanning en extra vertrouwen. Ook

Vrijdag in het weerbericht, ze voorspelden mooi weer voor het weekend. Zon en temperaturen rond de 17 graden. Voor de tijd van het jaar voelde dat bijna als een cadeautje. Het zijn van die berichten waardoor meteen ideeën beginnen te groeien. Het duurde dan ook niet lang voor de beslissing viel. We zouden gaan nachtvissen. Helaas waren de temperaturen toch wat lager 13 graden en het water 7 graden. 's Nachts 5 graden. Zaterdagmorgen begon de dag al vroeg. In mijn hoofd zat h

Na een paar eerdere visdagen wisten we al dat een dag aan het water meestal niet over de vangst gaat, maar over alles wat eromheen gebeurt. En toch is het elke keer weer een klein avontuur. Gisteren was daar geen uitzondering op , een dag vol lachen, verhalen en natuurlijk wat hengels die de verkeerde kant op gingen. Het water lokte ons, de zon scheen en de lucht rook naar avontuur. Perfect weer voor een nieuwe visdag! Ik trok er samen met mijn zoon Gianni op uit om te gaan v

Sommige dagen beginnen met het kriebelen om naar de waterkant te trekken. Gisteren was zo’n dag. Gianni trok s’morgens eerst alleen naar de visput. Zelf moest ik werken. Het was mijn werkend weekend, dus ik kon niet meteen mee. Onze Italiaanse Bracco bleef gezellig thuis. Gianni vertrok dus solo, gewapend met zijn hengels en goeie moed. In het begin nog zonder bivvy, maar al snel kwam er toch net iets te veel wind opzetten. Zo’n wind die stilaan sterker wordt en het fris doe

Het begon weer te kriebelen. De hengels stonden klaar, het water riep. Dus, nogmaals vissen. Deze keer zonder onze trouwe Bracco Italiano. Geen vroege ochtendsessie, maar een namiddagsessie. En eerlijk? Het was aangenaam zonder hond. Maar het maakte eigenlijk geen verschil. Normaal loopt hij langs de oever, neus in de wind, altijd alert. Nu was het gewoon wat stiller. Meer focus. Meer rust. Maar het gevoel aan de waterkant bleef hetzelfde. Koud, wind en een klein vuurtje Het

Er gaat weinig boven een vissessie in de natuur. De rust, het water, het wachten op die ene aanbeet. En als je dan ook nog je hond meeneemt, wordt het helemaal een avontuur. Toch merkte ik deze week dat het nog net iets te vroeg in het seizoen is. Weinig beweging op het water Met de bivvy opgezet aan de waterkant zaten we er klaar voor. Alles klopte: stek uitgezocht, lijnen strak, koffie binnen handbereik. Maar het water bleef opvallend stil. Geen springende vissen, nauwelijk

De eerste keer vissen . Alleenstaande mama en mijn  13-jarige zoon en de Bracco Italiano. De ochtend begon al vóór we vertrokken. Tassen die drie keer werden nagekeken, hengels die nét anders lagen dan de keer ervoor, en een hond die al begreep dat dit geen gewone autorit zou worden. Zijn staart ging al voordat de sleutel in het contact zat. Dit rook naar avontuur!! Alles tegelijk dat door mijn hoofd ging. Hengels? Check. Aas? Check. Tentstokken? Euh… ja, toch wel. En dan was

Verhalen delen en genieten aan de waterkant – moeder en zoon.