Nachtvissen met Gianni, Lompie en een eerste nachtvissessie voor onze vissersmaat

De voorbereidingen voor deze sessie begonnen eigenlijk al een dag op voorhand. Alles klaarzetten want ik had eerst nog een vroege shift op de dag van vertrek Zoals altijd bij nachtvissen lijkt het alsof je op weekend vertrekt in plaats van gewoon een nachtje gaat vissen. De remor zat volledig volgeladen en zelfs de koffer van de auto moest nog extra materiaal slikken. Hengels, rodpod, tenten, stoelen, kookgerief, aas, reservekledij… alles moest mee. Je weet nooit wat je nodig hebt tijdens een lange sessie aan het water.

Ook de koelbox op 12V werd goed gevuld zodat eten en drinken fris konden blijven. Op VGK is namelijk geen 230V voorzien, dus alles moest op voorhand goed voorbereid zijn. Zeker met de weersvoorspellingen die ze gaven. Er werd meer dan 30 graden voorspeld, dus fris drinken was geen overbodige luxe. Ook alle powerbanks werden volledig opgeladen zodat we ’s nachts genoeg licht zouden hebben rond de tenten.

We konden dus jammer genoeg pas in de namiddag vertrekken door mijn vroegdienst op het werk. Tegen dat we eindelijk konden vertrekken richting VGK, voelde het al alsof de dag half voorbij was. Daarbij kwam nog dat de auto geen airco had… dus tot dat we aankwamen waren Gianni en Lompie compleet oververhit. Iedereen zweette zich kapot nog voor de eerste hengel in het water lag.

Eenmaal aangekomen op onze vertrouwde stek sloeg de eerste teleurstelling toe nl de plaats die we voor ogen hadden was al bezet. Willy vertelde later dat die mensen waarschijnlijk niet eens gingen nachtvissen, maar op dat moment had ik geen zin om te wachten of risico’s te nemen. We moesten nog alles opstellen en wilden zeker op tijd klaar zijn voor de avond viel. Daarom besloten we verder te rijden naar VGK Gold.

Daar aangekomen zagen we meteen dat het enorm druk was. Overal stonden vissers opgesteld met tenten, rodpods en bergen materiaal. Het leek bijna een klein vissersdorp.

Ondertussen kwam onze vissersmaat ook toe . Voor hem was het trouwens de eerste keer dat hij meeging nachtvissen, dus dat maakte de sessie extra speciaal.

Samen zochten we een goed plaatsje uit om onze tenten en hengels op te stellen. Daarna begon het echte werk. Uitladen, tenten opzetten, materiaal organiseren en zorgen dat alles klaar stond voor een comfortabele nacht aan het water. De stoeltjes kregen hun plaats en de picknicktafel die daar standaard aanwezig is, bleek opnieuw goud waard. Dat maakt zo’n sessie toch een stuk aangenamer.

Toen alles eindelijk stond, begonnen we de tenten gezellig aan te kleden. Alle lichtjes en lampjes werden aangesloten en rond de tent gehangen. Dankzij de opgeladen powerbanks konden we zonder problemen de hele avond en nacht genieten van wat extra sfeer en licht.

Deze keer hadden we zelfs een nieuw “attribuut” mee: een wc pop-up tent. Misschien klinkt dat grappig, maar eerlijk gezegd was dat een topidee. Zeker voor de mama maakte dat het allemaal veel comfortabeler. Zo’n kleine luxe maakt een groot verschil tijdens een lange sessie.

Daarna kon de ontspanning echt beginnen. De barbecue werd aangestoken en niet veel later hing de geur van gebakken spek, worstjes, brochettes en patatjes over de hele stek. Met een drankje erbij, wat muziek op de achtergrond en de hengels ondertussen rustig in het water. De sfeer zat er meteen goed in.

Net op het einde van de barbecue kregen we nog bezoek van enkele maten die ook regelmatig op VGK komen vissen. Ze waren de dag ervoor, op zaterdag, nog komen vissen maar hadden toen niets gevangen. Toch kwamen ze even langs met een fris drankje. Dat zorgde voor een super gezellige avond. Er werd gelachen, verhalen verteld over vorige sessies en natuurlijk besproken waar de vis zich mogelijk zat te verschuilen.

Toen de vrienden weer vertrokken waren en de rust terugkeerde, veranderde de sfeer volledig. Het werd stil en donker rond het water. Alleen het geluid van de natuur bleef over. Maar al snel merkten we iets op. Overal in het water was beweging. Springende vissen, geplons en gespetter langs alle kanten. Het ene moment na het andere zagen we activiteit op het oppervlak.

Al snel beseften we wat er aan de hand was. Het was paaitijd.

En elke visser weet dat dit meestal niet veel goeds betekent voor de vangsten. De vissen zijn dan vooral bezig met paaien en tonen veel minder interesse in aas. Dat gevoel kregen we ook meteen. Ondanks alle activiteit op het water bleef het aan de hengels vrij stil.

Na nog wat gezellig buiten aan de tent gezeten te hebben, trokken we uiteindelijk de tent in voor de nacht. Af en toe kregen we wel een aanbeet en er was zelfs één mooie run, maar jammer genoeg konden we die vis niet binnenhalen. Verder bleef de hele nacht gevuld met het lawaai van paaiende karpers die overal rondom ons door het water klotsten.

Onze vissersmaat had jammer genoeg nog minder geluk. Aan zijn hengels bleef het bijna volledig stil. Maar dat hoort natuurlijk ook bij vissen. Zeker tijdens moeilijke omstandigheden moet je soms gewoon geduld hebben.

De volgende ochtend stonden we rustig op. Eerst een wandelingetje met de hond om wakker te worden en daarna een stevig ontbijt met eitjes, spek en verse koffie. Dat zijn vaak de momenten die een sessie compleet maken. Gewoon genieten van de rust aan het water.

Ik was net begonnen met nadenken over het middagmaal. Tagliatelle met bolognesesaus . Toen plots het moment van de sessie aanbrak.

Gianni kreeg beet.

Heel onverwacht begon zijn hengel ineens af te lopen. Meteen pure stress en adrenaline. Iedereen schoot recht. Zelfs Lompie die net even de schaduw had opgezocht had stress. De vis zwom zich zelfs nog vast waardoor het even spannend werd, maar Gianni bleef kalm en gaf niet op. Met veel geduld, spanning en een stevige dosis adrenaline kreeg hij de vis uiteindelijk toch los. Onze vissersmaat stond klaar met het schepnet en hielp perfect mee bij het landen van de vis.

Rond 11 uur lag de karper eindelijk in het net.

Zelf hoefde hij geen foto, maar voor Gianni moest dit moment natuurlijk vastgelegd worden.

Ondertussen was ook de hond enorm nieuwsgierig naar wat er allemaal gebeurde. Voorzichtig kwam hij dichter kijken naar de vis. Geen geblaf of drukte, maar rustig en vol nieuwsgierigheid. Alsof hij begreep dat dit een speciaal moment was. Het zorgde eigenlijk voor een extra mooi en warm moment aan het water.

Snel even wegen… 9 kilo.

Daarna ging het waadpak aan zodat er nog enkele mooie foto’s in het water konden gemaakt worden. En zoals het hoort bij een mooie sessie kreeg de karper daarna rustig zijn vrijheid terug.

Gianni was super tevreden, en terecht ook. Ondanks de moeilijke omstandigheden, de paaiende vis en de rustige nacht hadden we toch een prachtige afsluiter van de sessie.

Maar zoals wel vaker bij vissessies eindigde ook deze niet helemaal zonder pech.

Na het inladen van al het materiaal merkten we namelijk dat de remor een lekke band had. Echt typisch… na een hele sessie, moe van de warmte en het weinig slapen, kregen we dat er nog bovenop.

Dus snel even opi opgebeld met de hoop dat we de band nog een beetje konden oppompen zodat we tenminste veilig tot bij mijn ouders konden rijden. Het plan was om de remor daar achter te laten en in de loop van de week rustig te kijken voor een oplossing.

Gelukkig lukte dat nog net.

Daarna konden we zonder remor richting huis vertrekken. Moe, warm, een beetje kapot… maar vooral voldaan na weer een mooie herinnering aan het water.

Want uiteindelijk draait nachtvissen niet alleen om de vangsten. Het zijn de momenten samen, de verhalen, het improviseren, de kleine tegenslagen en die ene mooie vis die zo’n sessie onvergetelijk maken.