Nogmaals vissen… deze keer zonder mijn Bracco Italiano

Het begon weer te kriebelen. De hengels stonden klaar, het water riep. Dus, nogmaals vissen. Deze keer zonder onze trouwe Bracco Italiano. Geen vroege ochtendsessie, maar een namiddagsessie.

En eerlijk? Het was aangenaam zonder hond. Maar het maakte eigenlijk geen verschil.

Normaal loopt hij langs de oever, neus in de wind, altijd alert. Nu was het gewoon wat stiller. Meer focus. Meer rust. Maar het gevoel aan de waterkant bleef hetzelfde.

Koud, wind en een klein vuurtje

Het was koud. De wind trok strak over het water. Na een tijdje werden mijn handen werd stijf en knopen leggen werd een uitdaging.

Op een bepaald moment heb ik een klein vuurtje aangelegd om onze handen te warmen. Even de warmte voelen, vingers weer soepel krijgen. Dat zijn momenten die je bijblijven.

Ook koffie hoort erbij.... deze mocht niet ontbreken.

Een warme mok in de handen terwijl de wind rond je fluit ? Genieten dus. Even zitten, kijken naar het water, denken aan niets en tegelijk aan alles. Koffie aan de waterkant is bijna even belangrijk als het aas.

Strak voeren

Tegen de wind ingooien had weinig zin, dus de voerboot bracht alles netjes op de stek.

De mix:

• Boilie crumb

• Hennepzaad

• Hot chili saus

• Zelfgedraaide boilie met scopex

  
  

Een mooie geurwolk op de bodem. Genoeg om nieuwsgierigheid te wekken.

Aan de haak hielden we het simpel: maïs met maden. Vertrouwen in wat werkt.

En dan begint het wachten. Turen naar de toppen. Luisteren naar elke piep van de beetmelder. Hopen op die typische run van een common carp.

Er kwamen tikken. Kleine signalen.

En uiteindelijk hing er vis.

Geen schreeuwende slip. Geen lange run. Maar wel gewicht. Op de kant bleek het geen karper te zijn, maar een mooie brasem. :)

Niet de doelsoort. Maar in deze omstandigheden voelde het toch als een overwinning.

De echte visser

En eigenlijk… is er iemand die hier de echte visser is.

Mijn zoon Gianni.

Ik regel misschien het voer, het vuur en de koffie. Maar Gianni heeft het echte geduld. Het echte vissershart. Hij kan wachten zonder klagen, blijven hopen op die ene aanbeet.

Misschien was het deze keer een brasem. Maar die karper komt nog wel.

En of de hond er nu bij is of niet —wat telt is dat we weer samen aan het water zaten.

Koud. Winderig. Met koffie.

En een verhaal rijker. 🎣☕