De eerste keer vissen met zoon en Bracco Italiano
- Fishing Dreams
- 10 feb
- 3 minuten om te lezen
De eerste keer vissen . Alleenstaande mama en mijn 13-jarige zoon en de Bracco Italiano.
De ochtend begon al vóór we vertrokken. Tassen die drie keer werden nagekeken, hengels die nét anders lagen dan de keer ervoor, en een hond die al begreep dat dit geen gewone autorit zou worden. Zijn staart ging al voordat de sleutel in het contact zat. Dit rook naar avontuur!! Alles tegelijk dat door mijn hoofd ging. Hengels? Check. Aas? Check. Tentstokken? Euh… ja, toch wel. En dan was er nog de hond. Onze Bracco Italiano, vol energie, neus altijd op AAN, en vandaag voor het eerst mee op visavontuur. Een beetje stress dus. Oké: veel stress!
Onderweg werd er weinig gezegd. Mijn zoon keek uit het raam, oortjes in, maar toch alert. Die leeftijd waarop hij groot wil zijn, maar dit soort momenten stiekem nog koestert. De Bracco zat rechtop, neus omhoog. Elk kiertje in het raam, een nieuwe wereld.
Op de stek aangekomen sprong de zoon meteen uit de auto. Dertien jaar, stoer, maar met die glinstering in zijn ogen die zei: “dit wordt speciaal”. Vanaf daar naar beneden, met alles in de handen wat we nodig dachten te hebben …en nog wat extra, voor de zekerheid. Het water lag rustig. Zo’n rust die je eerst moet verdienen.
De hond daarentegen vond alles tegelijk interessant: het water, de geuren, de vogels, de tas met broodjes. Overal tegelijk. Ik haalde diep adem. Eén ding tegelijk. Tent opzetten. In theorie simpel. In praktijk: stokken die niet wilden, doek dat scheef hing, hond die precies op het verkeerde moment besloot dat dit hét moment was om “te helpen”. De zoon lachte, hield een stok vast, gaf aanwijzingen (alsof hij het al honderd keer had gedaan), en langzaam maar zeker stond de tent. Niet perfect. Wel stevig. En vooral: Onze tent. Toen werd het stil…
Toen de tent stond, kwam Willy aangefietst. De man van de vergunningen en de betaling. Sociaal, rustig, zo iemand die meteen vertrouwen geeft. Hij legde nog even uit hoe het er op VGK aan toe gaat met een klein visreglement. Boven parkeren met de auto, dan te voet naar beneden om de hengels uit te werpen. Perfecte locatie voor dagje rust en genieten. Officieel in orde. Dat gaf rust.
De hengels in het water. Drie voor ons, twee voor een vriend. Het voerbootje zoemde zacht het water op, een beetje voer hier, een beetje daar. Alsof we wisten wat we deden, of het in elk geval probeerden. Ondertussen kwamen er een paar toeschouwers kijken. Even checken of het opzetten van de tent gelukt was.
De stress zakte weg. Het lukte. Niet omdat alles vlekkeloos ging, maar juist omdat het rommelig , echt en samen was.
Wachten. Geen aanbeet. Geen vangst.
Maar ook geen onrust.
Op een klein vuurtje werd koffie gemaakt. Aan de picknicktafel iets fris gedronken. De tijd gleed langzaam voorbij, zoals dat alleen aan het water kan. In de tent vertelde mijn zoon enthousiast over nieuw, nóg beter materiaal , want natuurlijk ligt het daar altijd aan 😄. Gesprekken werden rustiger, dieper. Soms stil. Soms gewoon samen kijken.
Af en toe even chillen op de smartphone aan de waterkant. Niemand die daar moeilijk over deed. Het hoorde erbij.
Een wandeling met de Bracco Italiano... Hij luisterde echt goed. Alsof hij wist: dit is serieus, dit is belangrijk. Geen getrek, geen gedoe. Gewoon mee, netjes. Hij wist waarschijnlijk dat hij anders een volgende keer niet meer mee mocht. De hond had alles gezien, geroken en gecontroleerd. Geen meter bleef onbesnuffeld. Elk grassprietje, elke tas, elke geur kreeg aandacht. Stilzitten? Dat staat niet in zijn woordenboek. Dit was zijn dag net zo goed als de onze.
Iets verderop zaten nog andere vissers. Zij waren er het hele weekend met de tent. Hun vangst? Een paar brasems en één karper van zo’n 4,5 kilo. Ook niet overdreven veel. Misschien was het water nog net iets te koud. Maar het voelde niet als een mislukking.Geen vis , betekent soms gewoon: Tijd. Rust. Samen zijn.
En ik dacht:dit was het. Niet de vangst, niet de perfecte tent, niet het materiaal.Maar samen onderweg zijn, leren, lachen, wachten.
De bracco kwam thuis van zijn visavontuur. Zijn poten moe en zijn ogen zwaar. Eens thuis stapte hij recht naar zijn mand.
Eén zucht, één draai…
en er kwam helemaal niets meer uit alsof ze de stekker hadden uitgetrokken....
Onze eerste visdag. En ergens wist ik al: dit smaakt naar meer
Eerste keer SAMEN vissen. En zeker niet de laatste.
👍op naar de volgende en dan die eerste vis dat zijn de momenten die je nooit vergeet