Een fijne visnamiddag

Na een paar eerdere visdagen wisten we al dat een dag aan het water meestal niet over de vangst gaat, maar over alles wat eromheen gebeurt. En toch is het elke keer weer een klein avontuur.

Gisteren was daar geen uitzondering op , een dag vol lachen, verhalen en natuurlijk wat hengels die de verkeerde kant op gingen. Het water lokte ons, de zon scheen en de lucht rook naar avontuur. Perfect weer voor een nieuwe visdag!

Ik trok er samen met mijn zoon Gianni op uit om te gaan vissen. Even terug weg van alles, gewoon samen aan het water! Natuurlijk was onze trouwe viervoeter ook van de partij. In mijn vorige blogs had ik hem al eens genoemd, maar zijn naam had ik nog niet verklapt. ( denk ik )Tijd dus om hem officieel voor te stellen: Lompie, onze Italiaanse Bracco. Altijd nieuwsgierig, altijd in beweging, maar toch nooit ver uit de buurt. Een hond die zelfs de meest saaie dobberbewegingen spannend kan maken met één nieuwsgierige blik.

Er waren ook nog drie vrienden van Gianni. Samen vormden ze een geweldig groepje. Top team. Elk met zijn eigen visie op vissen, techniek en theorieën over waar de vis zich vandaag zou verstoppen. Het was een bonte mix van strategieën, ideeën en goedbedoelde chaos , en dat maakte het extra leuk om te zien.

Uiteindelijk lagen er tien lijnen in het water en waren er twee voerbootjes die af en aan voerden. Verschillende soorten voer, geuren en smaken… iedereen probeerde net dat ene trucje waarmee je de vissen misschien toch zou overtuigen. Af en toe zagen we beweging in het water, kleine tekenen van leven die de hoop levend hielden. Maar helaas… het mocht niet baten. Geen vis.

We hebben trouwens de plek behoorlijk goed gevoerd, zodat er misschien dit weekend een kans is om nachtvissen te proberen. Hopelijk zijn de vissen dan wel in een avontuurlijke bui!

Alsof de vissen onder water hadden besloten: “Vandaag doen we even niet mee!”

En alsof dat nog niet genoeg was, belandde de lijn van Gianni bij een enthousiaste worp ook nog eens perfect in een boom naast ons. Resultaat: lood weg, onderlijn weg… alles netjes tussen de takken geparkeerd. Een perfect vis-avontuur, maar dan met bomen als vangst.

Even balen, maar daarna kon het lachen niet op. Dat hoort er nu eenmaal bij!

Onze kleine visplek stond er eigenlijk best gezellig bij. De bivvy werd opgezet, koffie werd gezet en ik bakte een broodje met warme kippenreepjes. Aan het water smaakt zoiets altijd dubbel zo goed, en Lompie keek er natuurlijk naar alsof hij elk broodje persoonlijk controleerde.

Wat deze dag misschien nog het mooist maakte, was de sfeer. Vriendschap, verhalen, gelach… en vooral de gesprekken van de boys onder elkaar. Soms ging het over vissen, soms over kleine plannen, en al snel kwamen de meisjes ter sprake. Zalig om dat te horen! Zo zie je maar: de boys komen snel groot!

Je zit daar zogezegd rustig naar je dobber te kijken, maar ondertussen vang je stukjes gesprek op. Plannen, indrukken, een beetje stoer doen, een beetje lachen… het hoort er allemaal bij.

Na het vissen stond er nog een training gepland van 18u tot 19u30. Mijn leven draait dus volledig rond Gianni. Elke dag gevuld met activiteiten, verhalen en avonturen met hem en met Lompie. En alsof dat nog niet genoeg is, wacht morgen een vroege shift op het werk, gevolgd door een flexijob later op de dag.

Geen vis gevangen… maar wel een dag vol verhalen, vriendschap en herinneringen. En soms is dat eigenlijk de mooiste vangst van allemaal.

En eerlijk gezegd, tussen al dat vissen, trainen, broodjes bakken en werk door, lijkt het erop dat Lompie de enige was die echt tevreden was… hij had geen gedoe met dobbers, lijnen of meisjes. Alleen de geur van kippenreepjes en een zonnetje op zijn rug. 😄