Een warm weekend en een eerste nacht aan het water

Vrijdag in het weerbericht, ze voorspelden mooi weer voor het weekend. Zon en temperaturen rond de 17 graden. Voor de tijd van het jaar voelde dat bijna als een cadeautje. Het zijn van die berichten waardoor meteen ideeën beginnen te groeien. Het duurde dan ook niet lang voor de beslissing viel. We zouden gaan nachtvissen. Helaas waren de temperaturen toch wat lager 13 graden en het water 7 graden. 's Nachts 5 graden.

Zaterdagmorgen begon de dag al vroeg. In mijn hoofd zat het plan eigenlijk al vast, dus de auto werd meteen geladen. Voor nachtvissen moet er heel wat mee: hengels, aas, tent, bedden, stoelen, kookgerief, eten en drinken… beetje bij beetje begon de auto goed vol te raken. Het leek bijna alsof we op een kleine expeditie vertrokken.

Maar eerst stond er nog iets anders op het programma.

Mijn zoon Gianni had een thuiswedstrijd met de U15 tegen Knesselare. Dus na het laden van de auto trokken we richting het voetbalveld. Het werd een mooie match om naar te kijken. De jongens speelden goed samen en de inzet was er vanaf de eerste minuut.

En het mooiste van alles, we hebben knap gewonnen.

Dat maakt de sfeer natuurlijk nog beter. Zo’n overwinning moet gevierd worden, dus er hoorde ook een kleine traktatie bij. Even samen wat lachen, napraten over de match en de mooie momenten opnieuw beleven. Het was meteen een perfecte start van het weekend.

Daarna begon het echte avontuur.

Samen met Gianni reed ik richting Meulebeke om de hond op te halen. Vanaf dat moment begon het toch een beetje op een kleine verhuis te lijken. De auto zat al goed vol met al het vismateriaal, en toen de hond er ook nog bij moest, werd het echt passen en meten.

Uiteindelijk lukte het. Iedereen had zijn plaatsje gevonden, al was elke centimeter van de auto benut.

Met een volledig geladen wagen vertrokken we daarna richting Aalter, klaar voor onze nacht aan het water. Tijdens de rit voelden we de voorpret al een beetje. Het idee dat je een hele nacht buiten gaat doorbrengen, aan het water, met goed gezelschap… dat heeft toch altijd iets speciaals.

Eenmaal in Aalter aangekomen begonnen we meteen met opbouwen. De tent werd opgezet en ondertussen gingen de eerste lijntjes van Gianni het water in. Voor hem was het trouwens een speciale avond: zijn eerste keer nachtvissen. Dat brengt toch altijd wat extra spanning met zich mee.

Tot alles klaar stond was het al rond 18u30. In deze periode van het jaar wordt het dan al snel donker, maar gelukkig stond alles op tijd klaar voordat de zon onderging.

Met wat kaarslicht warmden we nog snel iets op om te eten: kalfsbanket. Simpel misschien, maar op zo’n moment smaakt dat extra goed. Buiten aan het water, na een drukke dag, smaakt alles gewoon beter. Lompie lag steeds vlakbij, telkens aan onze zij bij het klaarmaken van het eten, alert voor elk stukje dat misschien zou vallen.

Daarna kropen we gezellig de tent in. De beepers stonden aan zodat we zeker geen beet zouden missen. Telkens even luisteren of er misschien een geluidje kwam van een hengel. Maar voorlopig bleef het water nog rustig. Eén aanbeet hadden we wel, maar van echte runs was nog geen sprake. Het leek erop dat het een rustige nacht zou worden.

Maar niets was minder waar.

Plots begon er muziek te spelen recht tegenover onze nachtplek. Eerst zacht, maar al snel werd het luider… en luider. Weg nachtrust. Waar we gehoopt hadden op de stilte van de nacht en het geluid van de eenden op het water, kregen we ineens een onverwachte soundtrack. Elk liedje kon worden meegezongen. Gelukkig wat meezingers ... Maar ook de hond wist niet goed wat hij ervan moest denken en vond het duidelijk maar niets.

Het was pikdonker. Gelukkig hadden we goed voorbereid en verschillende opgeladen lichtjes en een powerbank mee. Zo konden we toch nog wat licht maken in en rond de tent wanneer dat nodig was.

Rond 3 uur hebben we zelfs even een klein vuurtje in de tent aangestoken om de koude te breken. Een dekentje over Lompie gesmeten, en hij bleef mooi liggen. De enige die eigenlijk echt koud had tijdens de nacht!

Het duurde uiteindelijk tot ongeveer drie uur ’s nachts voordat het eindelijk weer stil werd. Tegen die tijd was de vermoeidheid toch beginnen doorwegen. Ik denk dat het rond vier uur was toen ik uiteindelijk in slaap viel.

Lang heeft dat niet geduurd.

Heel voorzichtig werd ik wakker gemaakt door Gianni.

“Moeke… ’t is zes uur.”

Tijd om op te staan dus.

De ochtend aan het water heeft altijd iets speciaals. De frisse lucht, het eerste licht dat langzaam verschijnt, fluitende vogels en het rustige begin van een nieuwe dag. Terwijl de wereld stilaan wakker werd, begonnen wij aan ons ontbijt.

Er werd een eitje gebakken met kippenreepjes, brood erbij en natuurlijk een verse koffie. Simpel, maar op zo’n moment smaakt dat als een feestmaal. Lompie lag trouw aan onze zijde, alert op elk klein stukje dat misschien zou vallen.

We waren trouwens niet de enigen die daar hadden overnacht. Er zat nog iemand die zijn tentje had opgezet en ook op zaterdagnacht had genachtvist. Maar ook bij hem was het rustig gebleven. Geen aanbeet, geen run. En dat terwijl hij nochtans een hele grote voerboot bij had, compleet met dieptemeter en viszoeker. Alle technologie aanwezig, maar zelfs dat mocht niet baten. Misschien had hij net dat beetje geluk gemist dat een visser soms nodig heeft… of misschien had hij gewoon te veel voer op één plek 😉

Later op de ochtend kwamen er ook nog vrienden van Gianni langs. Eén vriend kwam samen met zijn papa en nog een kameraad. Zij gingen een stek iets verder van ons zitten, met nog één plek tussen. En bij ons op de stek kwam er dan ook nog een vriend van Gianni bij.

Het werd meteen een gezellige boel.

Gianni viste met boilies van Fishing Dream en Miquel, een vriend van hem, had van mij nog wat liquid gekregen om over zijn boilie te doen. Alles leek goed voorbereid, maar toch bleef het water stil. Af en toe een beep van een hengel, maar echte runs bleven uit.

De uren gingen voorbij en eigenlijk ving niemand iets.

De dag liep stilaan op zijn einde. De gedachte dat het de volgende dag weer school was en dat de slaap toch wat ontbrak, begon door te wegen. Dus ik begon al een beetje op te ruimen.

Tot plots…

Miquel beet had.

Eindelijk actie! Geen grote karper, maar wel een mooie vis. Lompie bekeek de vangst rustig vanop een afstand, alsof hij alles in zich opnam zonder in de weg te zitten.

Het grappige was dat er in totaal elf lijnen in het water lagen. Elf lijnen… en net Miquel was degene die een vis wist te vangen. Hij mocht dus met de pluimen gaan lopen.

Maar eigenlijk maakte dat niet zoveel uit. We hadden allemaal samen een top dag.

Eenmaal thuis, auto leeg, warme douche… viel alles op zijn plek. Lompie, de kleine koukleum van de tent, had geen leven meer in zich en lag tevreden en voldaan. Gianni en ik keken elkaar aan, glimlachten, moe maar blij, een super leuk weekend vol avontuur, lachen, gezelligheid en samenzijn zat erop.

Het was een tof, avontuurlijk weekend waarin genieten en samenzijn altijd bovenaan stonden. Lompie, Gianni en ik wisten, dit zijn de herinneringen die blijven hangen, de echte vangst van een visweekend.

https://video.wixstatic.com/video/c1d167_b33380ff794b4a9285fd21c764763ac3/720p/mp4/file.mp4